درآينه...   

مسافران مترویی نبوده ایم که آغازمان ایستگاه اول باشد و پایانمان... داستان هرچه بود به این کوتاهی نبود...همسفر همهء راههای رفته و نرفته ام بودی، تنها آشنای این غریبهء اشتباهی آمده...تنها آدرس همهء تک پرسه هایم... بانوی رؤیاهای دیده و نادیده، داستان هرچه بود به این کوتاهی نبود...از همان روز پاییزی خزان آلوده که چشمان خیسم بازدم مادرم را بوسید...از همان ابتدای همهء آغازم...از همان شروع، انگار با تو شروع شده بودم...گم بودی، نبودی...اما یافتمت، حالا هستی...

داستان هرچه بود به این کوتاهی نبود، بهانهء ماندنم...مگر پاهایمان تاولیِ همپرسه های همیشه نبود؟ دستانمان مگر پینه بستهء هم قلمی های مخملین، چشمانمان سرخ آن شبِ همیشه زنده و ماهتاب نبود مگر؟ ماهتاب مگر شاهدمهرمان نشد؟...

داستان هرچه باشد، هرچه که بوده، به این کوتاهی نبوده و...نیست، که به سخنی، شعری یا دفتری به اتمامش رسانی...یا با ندیدنی به مسلخ فراموشیش سپاری...

هنوز آنچه افروختی، می سوزد و می سوزاند...هنوز...

                                                        آبان

                                         18/5/83

 http://www.jridgwayart.com/paintings/white%20rose%20study.JPG

د ر آینه..........[ ناغزل ]

 

گفته بودی که هوا سرد شود، یادم هست

 زندگی یکدفه نامرد شود، یادم هست

 

گفته بودی که ا گر آینه را نفی کنیم

برگ برگ دلمان زرد شود، یادم هست                                      

 

گفته بودی که زمین جای غریبانه شدن،

 که زمان عقربهء درد شود، یادم هست                         

 

تو که هم پرسهء هر خاطرهء من بودی،

گفته بودی که نگاه من از این پنجره ها طرد شود،یادم هست

                                   

وقت گل کاری تصویر یکی بودنمان،

گفته بودی که دوتا بودنمان فرد شود، یادم هست

                                    

گفته بودی که چنینیم و چنانیم، ولی

یاد تو همدم دیوانهء شبگرد شود، یادت هست؟

                                     

گفته بودم که تن مخملی خاطر من،

زیر شلاق نگاه تو چنان مرد شود، یادت هست؟

                       

                    آبان                       

                           30/2/83

 

 

 

 

لینک مطلب

<