پراکنده...   

 

هنوز آه فرهاد بر بيستون مانده است

وبر دوش اين روزها آسمان بی ستون مانده است

 

کدام عقل ديوانه اين مرگ بيگانه را خلق کرد؟

که بعد هزاران دليل عشق يکسر جنون مانده است

 

مگر مرگ هر روزه اين زخمها را نشست؟

که اوضاع اين آينه اينچنين نيلگون مانده است

 

تگرگی زد و باغ بی برگ را شست و رفت

نمی دانم اما چرا خط سرخی از آن جوی خون مانده است

 

کتيبه کتيبه نفس می کشد بيستون

که فرياد فرهاد هم در سکون مانده است*

ادیسه

 

............................................

 

*هر آواز سکون عشق است

  هر ستارهء بامدادی،

  سکون زمان

  گره زمان،

  وهر آه

  سکون فریاد است.

                                                  (   فردریکو گارسیا لورکا

                                                      ترجمهء یغما گلرویی )

 

 

لینک مطلب

<