فصل ماه   

دست خودم نیست بانو،خیره به سمت همیشه ماهتاب شما، قلم روی کاغذ می گذارم و...

***

و فصل ماه می رسد، زمان جذر و مد شدن

حلول تو،

تولد دریچه ای

به سمت روشن بهشت

زمان شوق آسمان،

گذشتن  و دویدن و...

از آب و خاک رد شدن

عبور می کنم شبی، از این سرای سرد سار

از این حدود منحصر،

از این ترانه مردگی عبور می کنم شبی

و مبدإم سکون من،

و مقصدم، حضور بی امان تو

به سمت  مهر و ماه بار

و وقت مهر می شود، تمام شعر می شوم

به اعتدال می رسم

کمی خودم

و مابقی، نکاه نقره ریز تو

اضافه می شوی به من

زیاد می شوم ولی

هنوز پیش تو کمم

غزل ترین سرودهء همیشه و هنوز من،

تمام ماه هر شبم، تمام ماه ها ی سال

دو چشم خیره می شوم،

دو برکه رو به روبروی تو

و جذر و مد من شبی،

به اوج موج می رسد

به تو تمام می شود.

ادیسه

آبان ۸۵

 

 

                                                                                                          

 

 

 

 

 

 

 

                                                                        

 

 

 

 

 

 

 

لینک مطلب

<