۱/۱/ما

<...هَیهات، اَنتَ اَکرَمُ مِن اَن تُضَیعَ مَن رَ بیۀَ...>

 

http://www.ldstaiwan.com/english/images/pray.jpg

 

 

این همه را...

این همه را شاید تاب نیاورم ها

نگاهم کن

صاحب خانهء در کوبه هاییارَبِّ یارَبِّ یا رَب هایم

نگاهم کن که چه هیچم و تو همه

این همه را یک جا

این همه را با هم

نمی گویی تاب نمی آورم و...

من همان"... عَبدُ الضَعیفُ الحقیرُ المِسکینُ المُستَکین... تو ام ها

همان (... لا اَجِدُ مَفراًّ مِمّا کانَ مِنّی...)

اصلاً

تو را به این بغضهای گاه و بی گاه

به این رگبارهای میانه های شبم

فکر کردی چطور از پس شُکرهایش بر بیایم؟

لطیفا، عزیزا، صاحبا، امیرا

وجودم را شُکر گردان

شاید کمی کمتر شرمسار باشم...

 

                                                 چه بیچاره ام بی تماشای تو

                                            چه بیهوده، آسوده ام می کند زندگی

                                         فقط یک نظر، یک تماشا و یک گوشه چشم

                                                 ...مرا می رهاند از این پیلگی

                                     ***

 


بهانه...

 

عاقبت از فرط تو من، بند زمانه می شوم

این من همرنگ سفر، ساکن خانه می شوم

 

دور برانیم اگر از طرف پنجره ه ات

آن سوی بام می روم، دزد شبانه می شوم

 

هر چه که دور می شوی با "نه نمی شود، برو"

سرتق و ساده و سمج، مثل بهانه می شوم

 

وای که از پنجره ات یک شب اگر ببینیم

عالم گیج و منگ را، نور و ستاره می شوم

 

گرچه که دفتر دلم، مشق سکوت و مرثیه ست

باز اگر بخوانیم، رنگ ترانه می شودم

 

تا طرف غمز ده ات، همسفرم کنی اگر

هق هق هر شب تو را، قول که شانه می شوم

 

خرد و خراب بوده ام، نبش تمام گشتگی

با تو ولی، بهانه ام، باز... دوباره می شوم

 

 

     آبان

20/2/پاییز


 

 

/ 15 نظر / 3 بازدید
نمایش نظرات قبلی
maman

شمرديشون پسر جان؟ هفت تا شدن.درسته..بيت های بهانه رو می گم...

حامد

ای با من و پنهان چو دل ُ از دل سلامت می کنم...تو کعبه ای هر جا روم قصد مقامت می کنم...سلام...باران پاييز که می زند به شيشه های اتاقم... پرده را از ترس همسايه ها کمی کنار می زنم که باران را نگاه کنم... و بعد مثل اسمان بغض می کنم...می بارم...که گاهی بايد خاک پای مردم عالم شوی به جای باران شدن....نمی دانم باران...برازنده تر از پاييز است برايت..راستی چه قدر شعر قشنگی بود ميثم...از اين کارها هم بلت بودی نمی گفتی مشتی.... مخلصيم خفن....بيا هال و هولی بده همسفر باران...

هیولا

اينجا رو سر فرصت بايد خوند... ربناهای قشنگيه:)

maman

ای که تو در خيال من بست نشسته ای بگو/ ساده نخوانمت اگر..دل که به ره نمی شود/از وزش شبانه ها بر در اين پنجره ها/ بغض نمی کنم بمان..ساکت ساکتم بگو/ من که به بودنت همی غرق سکوت می شوم/هم نفس تب شبت..لحظه به لحظه می شوم/از سر اين زمزمه ها تا ته اوارگی ام/من که بهانه ی تو را هر شب و گريه ام..بگو/ ...(ببخش مامان رو ...تقصير خودته که اين بداهه ها ميان...)

انيس

سلام آقا ميثم! آدم وقتی لال ميشه ... وقتی حرفی پيدا نمی کنه هم شان اين کلمات ... وقتی اصلا چيزی نباشه از جنس حرف ... چيکار بايد بکنه؟

مهرزاد آروين مهر

پاييرت چه زيباست يه گوشه چشمی به آن ... مرا می پالايد از هرچه ناخالصی است ... و می رهاند از اين پيلگی/ در پناه حق

میثم

مامان خانم، آدم که به خاطر لطف معظرت خواهی نميکنه که، می کنه؟

aa

بی سواد معذرت.....

maman

من نمی دونم! اما خواهش می کنم ...ببخش مامان رو... راستی من اينجوری معظرت نوشتن رو بيشتر می پسندم..

aa

چه لوس..