محض قدمهايتان...

به نام سلام...

الان که دارم اینها را برایت می نویسم...

الان یعنی همین حالا

همین لحظهء تپشهای گاه و بی گاه

همین الان که دارم این سطرها را کنار هم می بافم و حرف می دوزم و واژه کک می زنم تا مگر این خط خطیها لباسی بشود برای تن عریان دلتنگیهای سرما گرما زده ام

الان یعنی درست در همین لحظه

تو آمدی...

که قدمهایت یعنی سلام

که نفسهایت مسیحا و ...

چقدر این یک سال دیر گذشت

از آن خدا حافظی زردمان انگار سالهاست که می رود

انگار قرنهاست که این خنکای شیرین، گم شدهء همهء این حوالیست

من دیر شده ام... خیلی دیر،

اما، انگار هر بار آمدنت تولدیست برای رؤیاهایم

انگار من درست در همین لحظهء آمدنت،

همین پیش پای تو... زاده شده ام

 متین صبور با وقار رنگ رنگ

شاهکار نقاشی هر چه هست

که پیامبر مبعوث تو باران و آیه هایش آینه

هبوط برگها تنها به انتظار تو مانده ست

و این طعمی که روزگار گرفتست،

ازدولت حضور آسمانی رنگ توست

حرفهای بین خودمان باشد برای...

خوش آمدی حتمن که من اینقدر حالم خوبست و...

پ.ن: اینجا را خالی می گذارم برای خط خطیها بیشتر، تا من و خدایم چه بخواهیم...

دو عید همسا یه هایم مبارک.

پاییزان

 

اینها هم برای یک ماه،‌که برگ زردی باشد تحفهء پاییز...

آشنا... مهتابی

 

چقدر مونده که این صبر تو لبریز بشه؟

آسمون آی آسمون

 چقدر مونده که پاییز بشه؟

ساعتا دیر میرن

حوضمون خالی از خواب یه ماه

دل ایوون واسه یک شب غزل و

                                       حافظ و

                                                مهتاب و

                                                            صفا

                                                                    لک زده و...

وسط ذل تابستون،

مث یه دیوونه... تو دلم بارونه

 

خلوت کوچهء ما

نه صدایی نه عبوری نه کسی

جدولا زمزمهء بچگیامو یادشون رفته و من...

هی قلم دس می گیرم،

می نویسم که خدا چه رنگیه؟ خونش کجاس چه شکلیه؟

خود این آینه هم شاهد که

چقدرحسرتیم واسهء مدرسه و مشق شب و نیمکت و ... مهر

خود این آینه هم می دونه

تو دلم بارونه

 

غصه هام نقش رو دیوار،

گریه هامم مال اون بالش نمدار و صبور

چه کسی می دونه؟

آخه کی می دونه؟

بذا خوش بگذره این ثانیه ها،

بذار این هق هق بارون دلم مال خودم باشه و بس

به خدا می خندم،

به دل تنگ حیاط و نم کوچه

                                     و به مادر... به پدر

آشنا... مهتابی...

آشنا... مهتابی...

من به این ثانیه هایی که غزل مونده به تو،

به همه روز و شبش می خندم

ساعتا، ثانیها، عقربه هارو بی خیال،

شکل فردا واسه ما خندونه

تو دلم بارونه

چیک چیک چیک

ضرب موسیقیه رو ایوونه

تو دلم بارونه

چیک چیک چیک

شایدم تب دارم،

همه این خط خطیا هزیونه

تو دلم...

تو دلم...

توی دلم...

 

                                       ادیسه

                                              1/1/پاییز 

 

/ 21 نظر / 3 بازدید
نمایش نظرات قبلی
maman

من...لبخند(خجالت...)...مراقب مهربونی هات باش پسر....در پناه مهرش..

يکتا

سلام ...پاييز ... عيد ... ماه عزيز ... تولد ... همه اش برای عزيز صاحبخانه مبارک ... خوبين؟

بهار

سلام . اول اولش چون شنيدم خيلی پاييزو دوست داری با اينکه نزديک يه هفته ای دير شده ولی رسيدن پاييز و بهت تبريک می گم . بعدم متنت خيلی قشنگ بود . توقع نداشته باش کامنتی به قشنگی متنت بنويسم چون جدا اين هوا ذوق ادبی ندارم . خوشحال شدم يه سر اون طرفام اومدی .

سلبی ناز

چقدر خوب... که هستند کسانی که مثل من آمدن ِ غريب و يواش و با شکوه و نفس گيرش را بهش تبريک می گن... چقدر خيالم راحت شد... چقدر خوب بود...

صبور

آه دل چيزی زير پايم صدا کرد نگاه کردم چيزی نبود چيزی نبود،چيزی نبود،چيزی نبود دلم بود!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

سارا

از آن روز که قرار بود بيايی و نيامدی تا امروز که قرار بود نيايی و آمدی چه بر من گذشت ...بماند

شهاب

پاييزت مبارک مرد خزان ! روزگارت بهاری !

سلبی ناز

اين موسيقی متن فکر کنم چهار سالی هست با من است... گاهی تعجبم می گيرد از حجم ِ خاطرات و حس ها و چشمانی از خودم که با خودش می آورد... لای تک تک نت هايش می آورد... پاييز... هميشه طلايی...

جاناتان

فوول آو هوپ اند فيلينگ.... زبانم بهتر شده آقا ازون وقتی که شاگردتون بودم؟ ..چه خوب است اين لحظه که هزار بار تقديمتان.

بانوی اردی بهشت

پدر خاك / سه شنبه 25 مهر/سه و نيم تا بعد از افطار/ دانشكده ادبيات تهران مركز/مجتمع وليعصر، ميدان امام حسين، جنب بيمارستان بوعلي/ شعرخواني براي حضرت امير/ منتظريم.. يا حق