شکرانه

بسمه الله الرحمن الرحیم

 

((... فَتَبارَکَ الله اَحسَنٌ الخالِقین))

                                                      <سورهء مؤمنون آیهء  14 >

 

 

پس در روز نخست کلمه را آفرید برای عشق بازی حرفها

و در روز دوم معنا را آفرید برای بی پناهی کلمات

و تفکر را در روز سوم، که زادهء معنا باشد و جلای روح

و در روز چهارم باران را آفرید برای تنهایی دل کوچک کوچه

و در روز پنجم آفتاب را برای سرگردانی آفتاب گردانها

 در روز ششم باد را برای شیدایی گیسوان درختها

و در روز هفتم بود که...

                                       برای عشق بازی دیوانه ای که من

                                         برای بی پناهی کلماتی که من

                                          برای تنهایی حرفهای ناتمامی که من

                                            و برای سرگردانی سؤالهای بی پاسخی که من...

و در روز هفتم بود که خدا... ترا برای من آفرید

تویی که اجابت عزیز دعای دستان مادرم و باران بی دریغ برکات آسمانی بر سرم.

و ترا در روز هفتم برای من آفرید. برای مقصد معناهای این کلماتی که بی خوانش چشمهات، تکه پاره های گمی بیش نیستند، زائیدهء افکار کولی مسلکی که میهمان گاه و بی گاه ذهنم می شوند. ترا روزی طرفهای همین زمهریر زمستانی، برای صبرهای بی پاداش ماندهء من و چشمی که عمریست به در دوخته ام...آفرید. در روز هفتم... خدا... ترا برای تماشاهای بی قرار این کلمات و دلیل  دلتنگی های ناتمام و بغضهای جویده جویده و رازگوییهام برای بالشم...

 

بوسه های باران و ردای سپید برف مبارکت باشد، بانوی بارانهای موسمی من.

خوش به حال روزگار، خوش به حال من...

میلادت مبارک... عزیز

 

(10 دقیقهء نیمه شب پنجشنبه دهم بهمن ماه یکهزار سیصد و هشتاد و هفت

کنج دل آشپزخانه مان.))

 

بعد نوشت:پروردگارا نیاور روزی را که به گریهء عاشقی بخندم، نیاور آن روز را، نیاور آن روز را، نیاور آن روز را.

                                           

/ 3 نظر / 3 بازدید
ایلارت

همسر مهربونم ممنون از این همه بودنت...میثم جونم...سخته به جا اوردن و شکر داشتن نعمتی مثل تو..عشق من دوست دارم

ایلارت

عشق من...دوست دارم...

زهرا

تولدت مبارک آیلار تو هم پس بهمنی هستی بانوی بارانهای موسمی میثم.