درآينه...

مسافران مترویی نبوده ایم که آغازمان ایستگاه اول باشد و پایانمان... داستان هرچه بود به این کوتاهی نبود...همسفر همهء راههای رفته و نرفته ام بودی، تنها آشنای این غریبهء اشتباهیآمده...تنها آدرس همهء تک پرسه هایم... بانوی رؤیاهای دیده و نادیده، داستان هرچه بود به این کوتاهی نبود...از همان روز پاییزی خزان آلوده که چشمان خیسم بازدم مادرم را بوسید...از همان ابتدای همهء آغازم...از همان شروع، انگار با تو شروع شده بودم...گم بودی، نبودی...اما یافتمت، حالا هستی...<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

داستان هرچه بود به این کوتاهی نبود، بهانهء ماندنم...مگر پاهایمان تاولیِ همپرسه های همیشه نبود؟ دستانمان مگر پینه بستهء هم قلمی های مخملین، چشمانمان سرخ آن شبِ همیشه زنده و ماهتاب نبود مگر؟ ماهتاب مگر شاهدمهرمان نشد؟...

داستان هرچه باشد، هرچه که بوده، به این کوتاهی نبوده و...نیست، که به سخنی، شعری یا دفتری به اتمامش رسانی...یا با ندیدنی به مسلخ فراموشیش سپاری...

هنوز آنچه افروختی، می سوزد و می سوزاند...هنوز...

                                                        آبان

                                         18/5/83

 http://www.jridgwayart.com/paintings/white%20rose%20study.JPG

د ر آینه..........[ ناغزل ]

 

گفته بودی که هوا سرد شود، یادم هست

 زندگی یکدفه نامرد شود، یادم هست

 

گفته بودی که ا گر آینه را نفی کنیم

برگ برگ دلمان زرد شود، یادم هست                                      

 

گفته بودی که زمین جای غریبانه شدن،

 که زمان عقربهء درد شود، یادم هست                         

 

تو که هم پرسهء هر خاطرهء من بودی،

گفته بودی که نگاه من از این پنجره ها طرد شود،یادم هست

                                   

وقت گل کاری تصویر یکی بودنمان،

گفته بودی که دوتا بودنمان فرد شود، یادم هست

                                    

گفته بودی که چنینیم و چنانیم، ولی

یاد تو همدم دیوانهء شبگرد شود، یادت هست؟

                                     

گفته بودم که تن مخملی خاطر من،

زیر شلاق نگاه تو چنان مرد شود، یادت هست؟

                       

                    آبان                       

                           30/2/83

 

 

 

 

/ 21 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
baran

سلام داداشی...اون سايت رو رفتم عالی بود ممنون....:)

انیس

سلام آقا ميثم! اون نوشته ترجمه انگليسی به فارسی بود يعنی متنش رو جايی ديده بودم و بعد حس کردم اگه قرار باشه معادل فارسی به شعر داشته باشه ... اون تک مصرع ميشه.. پست قبلی رو هم توOxford Dvanced ديدم و اون معادل رو براش نوشتم ... دیگه اینکه ...شما خودتون استادين!

حسینی

سلام...ميشه لطف کنين راه لينک گذاشتن توي وبلاگ رو به من ياد بدين...با سپاس وپوزش.

maman

و من از اخر اين قعر زمين / و گذرهای همين بی تو نسيم / و فراموشی اين جمع شلوغ / يا پريشانی اين موج کوير / از همين کهنه نفس ها و همين صعب عبور / با تو اغاز شدم... / با تو ابی / با تو عاشق/ يا همان سرخی گلهای شقايق / گوش کن / باز دوباره نفسم ميخواند / نفس بچه نهالی که به همخوانی تو / در شب بودن مهتابی تو / به سرور همه بودن تو / برگهايش را گريست.... ( اينم يه بداهه ی کوچولو )

maman

از همان روز پاييزی خزان الوده که چشمان خيسم بازدم مادرم را بوسيد... به اين کوتاهی نبوده و نيست ... گم نبوده و نيستم... زيبا بود مامان جان . زيبا ... برای ... امين بار خوندمش.

شیوا

می نويسم با دلی تنگ...روی گلبرگ شقايق.....فصل دلگير پاييز ..... فصل دلتنگی عاشق...........موفق باشی

حامد

مسافر ايستگاعه متروک زندگی ای هستيم ! باور کن . مسافر قطاری که هر گز سوارمان نکردند .. مسافری که سال ها ايستگاه را چشم به راه مترو ماند و نيامد ... اما باز ايستاده ام... باور کن .. خيلی قوی .. مغرور

کلاغ

سلام . . . جمله اولت رو دوست دارم . . . شعر زيبايی هم بود . . . هنوز يادم هست . . . خيلی شعر قشنگيه . . .

اميني

کنايه نويسی خوبی داريها ! اين هم خودش يه نوع سخن است