در این بن بست

دهانت را می بویند

مبادا گفته باشی دوست ات می دارم.

دلت را می بویند

روزگار غریبی ست، نازنین

و عشق را

کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند.

 

                   عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچِ سرما

آتش را

       به سوخت بار سرود و شعر

                                              فروزان می دارند.

به اندیشیدن خطر مکن.

                              روزگار غریبی ست، نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است.

                                  نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند

بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

                                 روزگار غریبی ست، نازنین

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان.

                            شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

               روزگار غریبی ست، نازنین

ابلیسِ پیروزمست

سور عزایِ مارا بر سفره نشسته است.

    خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

/ 6 نظر / 11 بازدید
فهیمه

چلچراغ يادت به نور شمعي بدل شده که همگان سعي در خاموشي آن دارند . در سال اصلاح الگوي مصرف من به يک - دوستت دارم – تو قانعم ...

بهاربد

در همین روزگار غریب عاشق شدن و ماندن مومن بودن و ماندن لطف دارد و گرامی است البته ... رجب آمده و این ماه که انگار خدا یکهو نازل کرد در همین روزگار غریب که در درون و بیرونم نمود کرده است و چقدر او واسع است که رجب را پیش پای این روزهایم قرار داد.... و البته که به وسعت خودش به همه سهمی از رجب می چشاند [لبخند]

شهاب

روزگار غریبی است نازنین . . .

بهاربد

سلام ... پاییز ... همسایه ی محترم .... نیستید .... نیستن شما نگران می کند ادم را ...

شهاب

هرچقدر بخونیش سیر نمی شی این شعر رو به وی}ه اگه با صدای خودش بشنوی بی اختیار صورتت خیس خیس میشه روحش شاد